Over mij

    CVA, over de rest praten we een andere keer wel.
    Een verhelderend verhaal over een beroerte en de zichtbare en onzichtbare gevolgen.

    27 mei 2010
    EEN ZWARTE DAG
    IN ONS LEVEN


    Dit ben ik dan; Theodorus Lambertus Eerkens. Tja, waar zal ik beginnen?

    Ik ben geboren op 28 juni 1953 in de Amsterdamse Pijp, Lutmastraat 60 "'. Op 3 jarige leeftijd zijn we (helaas) verhuisd naar Slotermeer.
    Daar ben ik verder opgegroeid als een ondeugende schooier. St. Henricusschool, Dominicus Savio school, Detailhandelschool in de DaCostastraat. Hier heb ik leren biljarten het 2de jaar, in het koffiehuis verderop. Achterin was er een biljart ruimte waar regelmatig stratemakers en groenvoorzieningmannen hun koffie kwamen nuttigen. Zij wilde ons wel biljarten leren. Het eerste jaar had ik de heer Rob Aengenent. Deze onderwijzer kwam net uit de militaire dienst. Hij droeg ook nog trots zijn groene stropdas, kan ik mij herinneren.Deze man begreep mij en wist hoe hij mij moest aanpakken. Later, toen ik na de Marine in 1975 weer naar school wilde, kwam ik hem tegen bij de private detailhandel school Dinkgreve in oud-zuid. Hier heb ik mijn benodigde diploma's behaald om in de burgermaatschappij verder te kunnen. Je kan wel zeggen dat deze man, Rob, mij heeft behoed voor een hoop ellende, maar dit terzijde.

    Op 16 jarigeleeftijd heb ik dus getekend bij de Koninklijke Marine als beroeps militair voor 6 jaar. Dat waren hele mooie jaren waar ik nog regelmatig aan terug denk.

    Na deze mooie jaren bij Hare Majesteit Mijnendienst, Prinses Beatrix was toen nog de Koningin, ben ik in de burgermaatschappij terecht gekomen als shopkeeper in giftshop Victoria Giftshop op de Prins Hendrikkade 47. Dat is dat pandje waar het Victoria Hotel om heen moest bouwen omdat de vioolbouwer het niet wilde verkopen voor de prijs die ze hem boden. 25.000 gulden, toentertijd een fortuin....maar hij wilde meer maar kreeg het niet. Vandaar dat het Victoria Hotel om het pand van deze man én zijn buurman moest bouwen. 
    Het was geen gewone souvenirwinkel, maar een hele luxe. Toen ik daar begon op 28 juli 1975 was het een gecombineerde Souvenir-tabaksshop. Oh, oh, oh....wat hebben we veel verschillende artikelen verkocht. Meerschuim pijpen uit Turkije met amber mondstukken, Big-Ben pijpen van de firma Gubbels uit Limburg. Naast de gewone pijpen hadden we ook zgn. specials. "Straight Grain" pijpen waren vooral bij Japaners geliefd. Maar ook gouden en zilveren Dunhill en Dupont aanstekers.  we hebben veel verschillende uiteenlopende artikellen verkocht. Tafellakens waar we zelf op lieten borduren. Daarvoor moesten we invesrteren in zgn.speciale computerbanden, waar wij dan alleenrecht voor hadden.Naast de tafellakens en servetten gingen we ook geborduurde shirts verkopen. We waren gelukkig niet standaard, met de meute meelopend. Er werd ingekocht bij de reguliere groothandel en leveranciers, maar omdat wij ons wilde onderscheiden hebben we zelf inkopen gedaan in het confectiecentrum, T-shirts, Polo's, Polo-truien, vesten etc......!!

    Ook hadden ons gespecialiseerd in vlaggen, waar ik me persoonlijk sterk voor maakte. We lieten onze vlaggen maken bij de firma Shipmate in Vlaardingen, tegenwoordig Faberexposize. in ELKE maat verkochten we vlaggen van de gehele Wereld. Geborduurd, bedrukt, als sticker, als banier groot, klein...speldjes, bedeltjes, dasspelden, sleutelhangers. Vlaggen vanaf maat 10x15 cm. de zgn tafelvlaggen en dan oplopend tot 2x3 meter of groter. Overal kwamen de bestellingen vandaan. Wereldwijd! Fantastisch.

    Na 21 jaar trouwe dienst ben ik terechtgekomen in de Telecom, via een collega pleegouder, Tony M. Na 21 jaar was dit wel een heel andere wereld. Het enige wat ik wist van telecom was, datals de telefoon ging moest je hem opnemen. Ook de veranderingen /overnames van bedrijven en werkgevers was soms sneller dan buikloop. het eerste jaar ging het van M.O.G. Telecom naar E.K.R. Telekom naar W.K.R. Telecom. na 2 jaar ben ik over gegaan naar Robert Bosch Telecom in Hoofddorp. Hierin heb ik mezelf weten te specialiseren en heb daarin een hele fijne betrekking gehad bij diverse fabrikanten, leveranciers en installateurs. Mijn voorlaatste werkgever is de
    BSP-groep, waar ik een opleiding als intercedent heb kunnen volgen. Door de economische soesa heb ik mezelf bij
    KPN kunnen detacheren als Telecom programmeur en werd de BSP-groep gesplitst in BSP techniek en BSP Indoor die tevens mijn laatste
    werkgever is.
    Tót de dag die mijn, ons, leven totaal op zijn kop zette.
    Een CVA krijg je nooit alleen…….!!

    Het verhaal van Theodoor & Petra

     

    Van een druk, werkzaam en sportief leven naar een leven met beperkingen in een rolstoel

    Donderdag 27 mei 2010, ‘s morgens om 5 uur veranderde ons leven totaal. Dat was het moment dat ik een beroerte kreeg, wat een ommekeer in ons leven betekende. Ik ben Theo Eerkens (60) en Petra is mijn partner.

    Die ochtend werd ik wakker van mijn eigen gesnurk, maar ik kon mezelf niet meer oprichten om het snurken te stoppen. Ik gooide mijn been uit het bed om erop te gaan staan. Tja, daar lag ik dan met mijn hoofd onder het nachtkastje. Vervolgens wilde ik weten of ik mijn hersenen nog kon gebruiken en ging mijn buitenlandse talen prevelen. Ik had natuurlijk al snel door dat ik een beroerte had gehad.

    Elk jaar worden 47.000 mensen getroffen door een beroerte. Dat zijn 126 personen per dag.  Een beroerte is de verzamelnaam voor een herseninfarct en een hersenbloeding. Letterlijk vertaald is het een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen. De gevolgen zijn afhankelijk van het gebied dat is getroffen en hoe groot het gebied is.

    Omdat ik  op de grond lag en niets meer kon bewegen, riep ik Petra. Ik wist dat ze nog thuis moest zijn. Toen zij de slaapkamer binnenkwam en mij zag liggen, vroeg ze: “Wat doe je daar op de grond?!!” Petra begreep al snel dat er neurologisch iets niet in orde was, vooral omdat ik slecht kon praten. Nadat zij 112 had gebeld waren binnen 10 minuten de ambulancebroeders ter plaatse.

    Wat volgde was een periode van revalidatie. Ik heb 7 maanden gerevalideerd bij De Hoogstraat in Utrecht. Daarna ging ik terug naar huis. Gelukkig hielden de mensen van de Hoogstraat contact met me, zodat ik altijd terug kon vallen op hun expertise. Dat was ook hard nodig. Na een jaartje thuis te hebben ‘overleefd’ lukte het thuis niet meer. Met mij ging het slechter en slechter: mentaal en fysiek. Daarom stelde de revalidatiearts voor om mij opnieuw op te laten nemen in De Hoogstraat. Dat wilde ik wel en snel ook. Terug in De Hoogstraat begon ik weer op te knappen en tijdens de therapieën bleek dus dat ik een te lege agenda had. Mijn daginvulling was niet goed. Van een druk, werkzaam en sportief leven was ik van het ene op het andere moment naar een leven met beperkingen in een rolstoel gegaan.

    De conclusie is dat ik niet meer voor mijzelf kan zorgen! De gevolgen van de beroerte zijn onder andere dat ik niet meer kan lopen omdat ik mijn linkerbeen niet meer aan kan sturen, evenwicht en balans zijn weg. Mijn linkerarm functioneert niet meer en daarnaast heb ik geen tijdsbesef, concentratie, initiatief en logica meer. En vooral niet te vergeten: de frustratie dat ik niet meer kan functioneren zoals vóór mijn beroerte. Ik had behoefte aan een invulling van mijn dag, die weer zin zou geven aan mijn leven.

    De Hoogstraat had een oplossing voor mijn lege agenda: dagbesteding! Het voorstel was om eens te gaan kijken bij Boogh: specialist in het begeleiden, behandelen, trainen en re-integreren van mensen met een hersenletsel, een lichamelijke beperking of chronische ziekte.

    Ik had hier veel weerstand tegen. Wat ik perse NIET wilde, was bij zo’n locatie mijn dag door te moeten brengen. Ik…? Theo…..? NEE! Ondanks dat heb ik samen met Petra een oriëntatiebezoek gebracht aan de locatie. We werden rondgeleid en ik wist een ding zeker: dít wilde ik niet…!! Vervolgens hebben we toch een intakegesprek gedaan, want het advies van een expert als De Hoogstraat moet je niet zomaar in de wind slaan.

    En wat ben ik blij dat ik naar hen geluisterd heb! Ik ben nu 2 dagen per week bij Boogh Culemborg; op woensdag en vrijdag. Daar ontmoet ik lotgenoten met hersenletsel en we ondernemen daar ook allerlei activiteiten; van schilderen en mozaïek tot computeren en koffie drinken. Mijn week ziet er nu veel beter uit. Ik ben mentaal veel sterker geworden en niet meer depressief! Het leven glimlacht me weer een beetje toe. De activiteiten bij Boogh maken dat ik mijn weken gemakkelijker door kan komen.

    Daarnaast is het voor mijn partner Petra ook fijn. Op de dagen dat ik weg ben kan zij iets voor zichzelf of voor ons doen, want alles komt nu op haar schouders neer. Inmiddels is zij fulltime mantelzorger en 24/7 met mij bezig. Dus de uurtjes die ik bij Boogh ben zijn zo ontzettend brood en brood nodig! De medewerkers van Boogh helpen met hun expertise, opleidingsniveau en begrip het voor ons leefbaarder te maken en op die manier weer een nieuwe invulling aan ons leven te geven.

    Heb je ook hersenletsel, een lichamelijke beperking of chronische ziekte en heb je interesse om een keer te komen kijken? Neem dan contact op met Boogh! Dat kan via telefoonnummer (085) 40 14 795.  Meer informatie over Boogh kun je vinden op de website: www.boogh.nl.

    Mogelijk verandert jouw leven ook in positieve zin!

     

    Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Allerlei fysieke klachten ontwikkeld, door het zitten.

     

     

     

    © 2017 Theodoor'17.

    Please publish modules in offcanvas position.